نمی دوونم از کجا شروع کنم  قصه ی تلخ سادگیمو

نمی دونم چرا قسمت می کنم روزهای خوب زندگيمو

چرا تو اول قصه همه دوسم میدارن

 وسط قصه میشه سر به سر من میزارن

تا می خواد قصه تمام شه همه تنهام می ذارن 

میتونم مثل همه دو رنگ باشم دل نبازم

می تونم مثل همه یه عشق بادی بسازم 

تا با یه نیشه زبون بترکه و خراب بشه

تا بیان جمعش کنن حباب دل سراب بشه  

میتونم بازی کنم با عشق و احساس کسی 

میتونم درست کنم ترس دل و دلواپسی

می تونم دروغ بگم تا خودمو شیرین کنم

میتونم پشت دلا قایم بشم کمین کنم 

ولی با همه این حرفا باز منم میشه

مثل اونام یه دروغگو میشمو همیشه ورد زبونام .

 یه نفر پیدا بشه به من بگه چیکار کنم

با چه تیری اونی که دوسش دارم شکار کنم

من باید از چی بفهمم چه کسی دوسم داره 

  تو دنیا اصلا عشق واقعی وجود داره